Ik was 41 weken zwanger. Het was nog maar net 15 oktober toen ik op mijn telefoon keek. 00:01. Bijna viel ik in slaap maar ik kreeg een raar gevoel in mijn buik. Een soort kramp. Na 10 minuten viel ik in slaap. Ik werd weer wakker van kramp. Deze krampen werden erger en namen dan weer af. Was dit het? Het bleef de hele nacht doorgaan. Ik had het gevoel dat het ging gebeuren vandaag en was rustig.
Ik maakte Rob niet wakker. Ik zou hem nodig hebben als het erger werd en voor mijn gemoed had ik een zware bevalling bedacht die 3 dagen zou duren. Zo zou het me dus meevallen als dat niet zo was. Hij moest nu doorslapen zodat hij mij erdoorheen kon trekken als het nodig was. Rob werd om 6u wakker en we keken elkaar recht aan. Ik zei dat ik krampen had en dat hij weer kon gaan slapen. ‘Echt? Maak me wakker als je me nodig hebt hè?!’ Dat vond hij moeilijk maar hij maakte er dankbaar gebruik van. Zo kon ik nog even in mezelf. Ik vond het namelijk nog geen schappelijke tijd op zondagochtend om de verloskundige te bellen. Hah. Ik weet niet meer wat ik heb gedaan. Misschien heb ik geslapen. Misschien heb ik gemediteerd.

Rond 8u stonden we op en hebben we ontbeten. De krampen hielden aan en kwamen best vaak. Ze werden erger. Om half 10 was ik klaar met die onduidelijkheid. Ik belde de verlosser. Ze legde uit dat het met mijn klachten een paar uur of een paar dagen kon duren en vertelde me dat ik nog van alles kon gaan doen als ik dat wilde. Ik wilde niks. Ik deed al dagen niks want ik kon niks. Ik wilde dat mijn baby nu kwam. Ze zou langskomen rond 15u om te kijken hoe het met me ging.

Ik voelde dat dit het was. Rob moest taarten gaan maken. Ik wilde namelijk niet van die kruimelige beschuiten met typisch gekleurde muisjes waar je van gaat twijfelen of je nou een tand brak of gewoon een heel hard muisje at. Ik wilde rauwe veganistische bramen cheesecake. Zo lag ik in foetus houding te kijken naar de kookshow van mijn Rob. Het ging klunzig vanwege de volgorde en de hoeveelheden maar het kon me niks schelen. Het huis was schoon. Alles stond klaar. Het was goed. Dit moment met zijn tweeën is me dierbaar. Het laatste moment met z’n tweeën. Ook het moment dat de Nesteldrang (eindelijk) insloeg bij Rob. Ik moet lachen als ik eraan denk. Ik vind het aandoenlijk. Hij voelde opeens de behoefte dingen te gaan regelen en liep verward door het huis. Ik riep hem bij me. Ik moest naar de WC en kon niet alleen lopen. Ik was bang dat ik mijn baby op het toilet zou krijgen maar alles ging goed. Er werd niemand doorgespoeld die dag. Ik verplaatste naar de bank. Het begon steeds meer pijn te doen en er zat steeds minder tijd tussen de krampen. Ik was er inmiddels wel oké mee om het weeën te noemen.

Ik had weeën en lag op de bank te blazen. Knijpen gaf me controle, knijpen in m’n vuist, in het kussen van de bank en in Rob. Ik wilde de verloskundige, nu. Want het was 14:30 en ik moest weten waar ik aan toe was, de pijn werd me teveel. Ik had me voorgenomen geen pijnstillers te nemen als ik het nog kon verdragen en ik twijfelde of ik naar het ziekenhuis moest. Rob belde, ze kon eerder komen. Vanaf dat moment zat er nauwelijks 20 seconden tussen de weeën. Ik had geen tijd om op adem te komen.

Ik lag zo’n 2 meter van een grote plant af. Ik merkte dat als ik blies, de bladen heen en weer gingen. Dat was mijn ding. De bladen van de plant moesten bewegen. Dan ademde ik goed. Vanaf de eerste kramp gemeten was ik al bijna 15 uur bezig. Ik kon dit. Mijn hele zwangerschap heb ik geweten dat ik dit kon. De verloskundige was er. Ze wilde voelen hoeveel ontsluiting ik had. Ik verwachtte 3cm maar ik zat al op 8. We waren alledrie verbaasd. En er ging een golf van energie door me heen. Ik zou dit thuis gaan doen, zonder pijnmedicatie op ons eigen bed.

Jet, de verloskundige, moest weer terug naar haar auto lopen om spullen op te halen. Zo liep ze met 3 grote tassen en een baarkruk om haar nek door de stad weer naar ons toe. Ondertussen was ik moeizaam naar boven gelopen om op bed te gaan liggen. Ik had van alles gelezen over staand bevallen zonder persen maar mijn benen voelden slap dus dat leek geen optie.

Zo lag ik in bed mijn weeën op te vangen zoals dat heet. Waarschijnlijk heb ik nog wel wat geluncht voor mijn weeën zo intens werden, ik weet het niet goed meer. Rob kennende zorgt hij altijd voor goed eten. Ook als de emoties hoog oplopen of er heel veel tegelijk gebeurd. Maar nu moest ik wat eten, ik voelde me slap en was bang dat ik kracht tekort kwam. Als ik een wee had kon ik niet kauwen dus heel snel tussendoor kon ik een klein hapje eten. Stukjes van een reep zonder grove stukken. Nak’d repen waren hier perfect voor. Ook druivensuiker hielp. En een slokje water. Al die tips over wollen sokken omdat je koude voeten krijgt en lippenbalsem omdat je van het puffen droge lippen krijgt waren aan deze bevalling niet besteed. Ik had er geen ruimte voor.

Inmiddels had ik 10cm ontsluiting. Ik mocht gaan persen. Ik voelde die drang nog niet zo dat ik daar wat mee kon. Jet prikte het vlies door en toen kreeg ik persdrang.

Het was zoals voorspeld door de weerman, de laatste warme dag van het jaar. Een aantal buren maakten daar goed gebruik van om nog 1 keer lekker de BBQ in de fik te zetten. Ik kon de geur niet uitstaan. Rob deed alle ramen dicht. Een week later kwam ik erachter dat ik nogal had geschreeuwd bij mijn eerste paar keer persen, en dat hij vooral om die reden alle ramen afsloot. Ik had geen idee, ik dacht dat ik niet zoveel geluid had gemaakt. Dat was ook een van de zorgen die ik had van een thuisbevalling maar op het moment zelf had ik het blijkbaar niet eens door.

Inmiddels was de kraamzorg er om Jet te assisteren. Dat was gek. Was er opeens nog iemand. Ik herinner me dat ik tussen het puffen door een ‘hoi’ eruit heb geperst. Ze gaf me advies om anders te ademen met het persen. Dat was fijn. Het gaf ruimte om mijn ademhaling in meerdere ff fff ffff te puffen.

Ik wisselde van houding. Op mijn zij ging het beter. En weer terug op mijn rug. En ik had geweldige verhalen gehoord en gelezen over de baarkruk. (Soort WC-bril met een opening aan de voorkant.) Hij was te laag voor mij, ik vond het verschrikkelijk. Het deed pijn aan mijn benen maar hier eenmaal op, zakte de baby wel beter door het geboortekanaal.

Ik lag weer op mijn rug. De hele tijd had ik het nodig om gewicht weg te duwen met mijn benen. Nog een paar keer wisselde ik. Ik weet nog dat ik dacht, dat persen kan nooit goed zijn voor je hersenen. Ik heb een uur geperst en om 17:13 was ze er. Jip!

Jip huilde, ze had goede reflexen en Jip was compleet en gezond. 3865 gram en (2dagen later hebben we haar voorzichtig opgemeten) 56cm.

Rob en Jet

Knippen Jip’s navelstreng door.

Ik verloor veel bloed dus ik kreeg een oxytocine injectie en een kwartier na Jip werd ook de placenta geboren. Een enorm ding. Jip’s eerste huisgenoot. Ik had er allerlei plannen mee. De navelstreng was uitgeklopt, en Rob heeft het doorgeknipt. Jip lag bij me. Ik moest aan haar wennen maar wat was ze geweldig. Ze keek me recht aan en ik voelde me klein en groot tegelijk.

Ik kwam even bij en ging douchen. Het was zo raar om rechtop te lopen en opeens 6 kilo lichter te zijn. Ik moest mijn evenwicht weer vinden.

Ik douchte kort en ging weer op bed liggen. Ik was horizontaal uitgescheurd (dat kan blijkbaar) en moest nog even gehecht worden. Daar ben ik volgens mij banger voor geweest dan de bevalling zelf. Maar het was oké. Tuurlijk voel je het hechten, maar dat ging verrassend goed.

Er werd administratie gedaan en er werden dingen geregeld.

Toen waren we eindelijk met z’n drieën. Jip Rob en Rianne.