Het bevalplan. Je hebt een keuze. Laat ik daarmee beginnen. Ik bedoel, je mag zelf bepalen hoe je bevalt. (Als je daar meer over wilt weten zoek dan naar ‘De Geboorteweging’.) Het plan is natuurlijk altijd: De baby zit in de buik en moet uit de buik. Maar hoe dat gaat. Daar heb jij de regie over.

Mijn moeder lag destijds zwanger van mij in het ziekenhuis met complicaties. Ze kreeg wee├źn en zou daar bevallen. Halverwege draaide ik in stuit en zo moest ik gehaald worden via een keizersnede.

Dit was het verhaal dat ik mijn leven lang al hoorde. Thuis bevallen leek me het prettigst maar wat nou als ik meer hulp nodig had dan de verloskundige kon toepassen? Een ruggenprik, een plotselinge keizersnede of teveel bloed verliezen. Ik koos vanuit mijn angst. Dan maar in het ziekenhuis bevallen.

We gingen naar een open avond van het ziekenhuis om te kijken naar de bevalkamers. Ze hebben hun best gedaan, maar het voelde er niet fijn voor mij. Ik besloot toch niet vanuit mijn angst te willen kiezen. Tot nu toe waren er geen complicaties. Ik wilde graag thuis bevallen. Die beslissing voelde goed.

Natuurlijk vond ik het nog steeds spannend want er veranderd nog al wat in korte tijd. Maar ik mocht op mezelf en mijn kunnen vertrouwen, alles vindt zijn weg.

Ons bed en het ledikantje stonden klaar, het medisch kraampakket had ik klaargelegd op een bijzettafel. We waren er helemaal klaar voor. (Als ik toen toch had geweten van het natuurlijk kraampakket, dan had ik heel wat dingen vervangen.)

Het wachten was saaaai. De 40e week zou aanbreken en ik kreeg veel berichten of de baby er nou al was. Iedereen was nieuwsgierig. We hadden er allemaal zin in.