We kozen voor een baby en het lukte vrijwel onmiddelijk. Ik vond het fysiek en mentaal zwaar maar mijn lichaam droeg Jip de 41 weken die ze er wilde blijven. Ik had constant het gevoel dat ik niet mocht klagen over mijn zwangerschapsklachten omdat ik ervoor had gekozen om zwanger te zijn en er dus voor had gekozen om klachten te hebben. Dit ‘niet zeiken maar doorgaan’ zat zo diep dat ik niet aardig was voor mezelf. Ik had lief willen zijn op die momenten. Je hoeft het niet te doen zoals iedereen. Je mag het doen op jouw manier!

Ook was ik me er die tijd soms opeens van bewust hoe snel ik beïnvloed werd door reclame prikkels. Je moet allerlei dingen kopen omdat je je baby ‘het beste’ wilt geven. Je wordt fysiek en mentaal flink beproefd. (Even voor de zekerheid; het beste komt uit jezelf, niet uit een winkel.) Die zwangerschapsboxen zijn het begin van de onzin. Die moet je dan gaan ophalen bij een babywinkel. En dat komt goed uit want daar moest je toch al zijn (volgens winkels, de bladen, die ene vriendin, die tante en sociale media). Zo belandt je in een ballenbak van kinderwagens, wipstoeltjes, hydrofiele luiers, zwempakken in maat 56 met aangenaaide tutu, ga maar door. Je wist niet van het bestaan tot je het hier allemaal zag. Dit is ook meteen een plek waar je veel andere buiken ziet. De een loopt nog zwangerder dan de ander en allemaal kijken we naar hetgeen we nodig denken te hebben of toch in ieder geval heel handig of supercute vinden. Mijn advies; loop weg en koop niks die eerste keer. Keep those hormones in controle! (Ja of niet, en laat jezelf gaan. Haal ook wat lekkers voor jezelf als je toch bezig bent.)

Dan kom je voor het eerst bij het consultatiebureau als je kindje ongeveer een maand is en je hormonen worden alweer op de proef gesteld. Je loopt binnen in een ruimte vol kinderen en hun ouders. De een snottert, de ander gilt, weer een ander huilt en soms zit er een tussen met een glimlach en een hoop geduld. Je kleedt je kind uit en ze wordt gewogen en gemeten, de gegevens worden in een curve geplaatst. Groeit ze wel goed? Is het normaal? Maar lieve ouder, je doet het goed want je geeft alles. En sommige dingen heb je niet onder controle of beter nog, sommige dingen hoef je niet onder controle te hebben.

Al dat roze wolk gelul was ik zat. Het is tijd voor de waarheid. Bericht van 20 januari 2018. Jip is dan net 3 maanden:

HET GAAT NATUURLIJK HEEL GOED EN DIT IS ALLEMAAL FANTASTISCH MAAR pluizig haar droge huid wallen droge lippen babykots op m’n kleren bh’s zitten kut niet gedoucht meer koffie moeilijk ontspannen linkertiet is groter dan rechtertiet pijn aan m’n rug pijn aan m’n schouder alles zo snel mogelijk en tegelijk doen zodra ze slaapt en dan weer stilzitten pijn aan m’n billen ik ken opeens kinderliedjes uit m’n hoofd ik wil zoveel en er is zo weinig dat lukt slapen bijvoorbeeld of douchen of gewoon even heel hard huilen de poes is jaloers heb geen tijd om te kakken en al die moeders in die schijtblaadjes lachen en staan zo perfect te doen met hun gezellige structurele dagritme en gezonde lijf fuck interpunctie oke Jip is weer wakker doei.

The struggle is real! Dit is ouderschap. Ik lees te weinig van dit soort berichten ookal ben ik echt niet de enige die dit heeft ervaren.

Mijn hormonen schoten door het dak als ik een andere baby hoorde huilen. Ik zag dan niet de reactie die ik verwachtte. Dat maakte me gek. Mijn gevoel was zo sterk dat ik bijna mijn borst zou geven als ik hoorde dat het kind honger had. En zo veroordeelde ik een andere pasgeboren moeder.

Ik kan het soms nog steeds niet laten om te vergelijken. Het gebeurt al voor ik het door heb. Ik vergelijk Jip met Rob en mijzelf van vroeger. Op wie lijkt ze? Wanneer gingen wij kruipen, lopen, dat soort. Maar ook de vergelijking met kinderen in dezelfde leeftijd. Eet jouw kind beter dan mijn kind? Zit ze al? Staat hij al? Hoeveel tanden heeft hij? Slaapt ze de nacht door? Praat de jouwe al? Tja, zo makkelijk gaat dat vergelijken en oordelen dus. Nu ik moeder ben merk ik dat ik niet meer wil vergelijken en op hetzelfde moment merk ik dat het nooit makkelijker is geweest om het toch te doen. Ik leer er anders mee omgaan. Ik leer keuzes maken die ik eerder niet durfde te maken. Het geeft me kracht en zin om het beste te geven wat ik kan.

Is het niet veel fijner om elkaar te vertellen aan welke tips en trucs we echt wat hadden, zonder te oordelen elkaar juist vertellen wat we voelen, waar we ons voor schamen en wat we zwaar vinden. Maar ook vooral wat we waarderen aan de ander. Het lijkt mij dé manier om te delen. Ieder ontwikkeld op een eigen manier en een eigen tempo. Ik ben een andere jij en dat is prima.

De zoveelste zware nacht, maar dat zie je bijna niet hè 😉 Jip is hier 3 maanden