De verloskundige was weg. De kraamzorg was weg. En toen waren we met z’n drie├źn.

Het avondeten was er volledig bij ingeschoten want Jip werd geboren om 17:13. Het was tegen 22:00 dat de laatste ‘vreemde’ de deur uit ging. Rob flanste een pasta in elkaar. Het smaakte ons goed, zo laat op de avond. We hadden eerder moeten eten.

Ik had, net als Rob, minimale baby-ervaring. En opeens moet je dat dan maar gaan doen; vader en moeder zijn.

Een gaap van Jip, hier 1 dag oud

Jip sliep de eerste maand in een ‘kort opgemaakt’ ledikantje aan ons voeteneind. Ik weet niet meer precies hoe we het hebben gedaan die eerste nacht. Maar we hebben amper geslapen. Baby’s maken namelijk heel veel gekke geluiden en bij het minste geluid zat ik rechtop in bed (voor zover dat lukte). “Rob, ga even kijken, ze kreunt zo raar, het lijkt wel een monstertje” Rob keek om de haverklap. Er veranderde niets. Jip lag daar gewoon baby te zijn. Soms sliep ze, soms had ze haar ogen open en soms sliep ze met haar ogen open. Elke 3 uur ging er een wekker. We moesten haar voeden, verschonen en temperaturen. Het voeden ging moeizaam “Krijgt ze wel wat binnen? Ik zie niet of ze drinkt, het doet pijn aan mijn tepel, ze zuigt wel”. Het verschonen en temperaturen was spannend omdat ze zo fragiel was. De luiers bewaarden we voor de kraamzorg en we schreven in een logboek hoe het ging. Dan vielen we weer in slaap en schrok ik wakker van een gekke zucht of kreun. Zo gingen de eerste nachten. ‘s Morgens waren we blij met de kraamhulp. “Ik zorg nu even voor Jip. Gaan jullie nog maar even slapen”. De derde nacht heb ik het noodnummer gebeld van de verloskundigen. Jip gilde zo hard. Het bleken krampen. We huilden alle drie. Rob en ik konden het niet aanzien dat ze pijn had.

Screenshot van YouTube ‘Priscilla Dunstan on Oprah’

We hebben midden in de nacht naar Oprah gekeken om Dunstan babytaal te leren. Dat hielp een beetje. We luisterden naar hoe ze huilde en na een paar verschillende huiltjes, hoorden we verschil. Een doorbraak voor ons, want zo konden we haar beter in haar behoeften voorzien en maakten wij ons minder zorgen omdat we haar beter begrepen.

Jip 3 dagen. Kleine oogjes van Rob

Je leert constant als ouder, dat stopt ook niet. Zodra je doorhebt hoe het werkt, werkt het niet meer zo. Je bent continu de handleiding aan het herschrijven en je leeft op trial and error.

We deden het op gevoel. Ratio bracht me onzekerheid. Ik probeerde mijn verstand uit te zetten en volkomen op mijn monkeybrain te vertrouwen. Rob ging er heel fijn in mee en zo leerden we: Die handleiding hebben we niet nodig. We zien wel wat vandaag brengt.