Al voor ik wist wat er aan de hand was kreeg ik last van zwagerschapsklachten. Het eerste wat ik merkte was dat ik onhandig werd. Ik liep tegen tafels en stoelen aan en liet dingen vallen. Dat soort. Ook kreeg ik een droge mond, zo erg dat ik ermee naar de huisarts ging, zij kon mij niet vertellen hoe dat kwam en had geen bruikbare tips. Ik ben toen naar de tandarts gegaan. Zij kon mij ook niet vertellen hoe het kwam en had ook geen tips. Twee weken lang voelde ik me buitenaards omdat niemand dit herkende als iets wat logisch was. Ik vond het heel vervelend omdat ik zelfs moeite had met praten. Mijn lippen gleden niet meer over mijn tanden zoals dat normaal wel gebeurt. Ik heb hier lang last van gehad maar ik wist gelukkig vrij snel wat de oorzaak was. Ik was zwanger.

De eerste 12 weken was ik heel moe en misselijk. Ik had vaak hoofdpijn en kreeg pijnlijke borsten.
Ik was vaak duizelig en ik beleefde geuren heel intens. Opeens lustte ik geen koffie meer en wenste ik dat mijn schone was altijd naar perzik zou ruiken. Dat laatste was een onbeantwoorde zoektocht en waarschijnlijk daardoor een soort obsessie.

Toen ik precies 12 weken zwanger was kreeg ik otzettende maagkramp. Rob had nergens last van ookal hadden we hetzelfde gegeten. Het bleek hormonaal dus wat ik at had geen invloed. Eerdere brandjes waren goed te blussen met maagzuurremmers maar dit bleef en ik maakte me er zorgen om. Ik kon bij de huisarts terecht voor een recept. Ik kreeg Omeprazol. Dat gebruikte ik de rest van mijn zwangerschap met kleine pauzes tussendoor om te checken of ik het nog nodig had.

Met 16 weken leek mijn blaas altijd vol te zitten. Dat kwam door de hormonen. Ik moest dan echt heel erg nodig plassen maar als ik naar de wc ging kwam er maar een heel klein beetje. Zo moest ik alles wat ik buiten de deur wilde doen, heel goed gaan plannen en droeg ik altijd kleingeld bij me voor openbare toiletten. Ik miste de lange watervallen die me intense opluchting gaven en kwam erachter dat de meeste openbare WC’s helemaal niet zo goor waren als ik me herinnerde. Maar de nood die ik voelde om mijn handen goed te kunnen wassen, was nooit groter als tijdens mijn zwangerschap. Ik kreeg er hele droge handen van. Zo erg dat mijn huid vervelde op sommige plekken.

Ik kreeg tintelribben op vakantie in Portugal. De eerste keer dat ik het voelde schrok ik heel erg. Maar als ik dan goed rechtop ging zitten trok het weer weg. Ondertussen was ik constant een beetje buiten adem en kreeg ik een typisch loopje.

Toen ik over de helft was en ik het de hele tijd heel erg warm had, liep ik rond als een halfnaakte spicegirl maar de spice was ver te zoeken. Mijn nesteldrang was begonnen. Ik wilde het hele huis aanpakken.

Het tweede trimester kreeg ik last van… Maagkrampen, tintelribben, onrustige huid, pluishaar, vergeetachtigheid, vaak moeten plassen, zenuwpijn in mijn rug. Meer snot (hoeveel moet een mens neuspeuteren om dat er allemaal uit te krijgen, al is dat waarschijnlijk de reden van al dat snot). Gewrichten die losser werden. Niet alleen mijn buik werd dikker maar de rest van mijn lichaam veranderde ook. Mijn bovenbenen zijn denk ik het meest gegroeid en ik sliep heel slecht. Mijn droge mond werd gelukkig wat minder.

Het 3e trimester brak aan en ik kreeg harde buiken, rugpijn, ribpijn, nou ja overal last van.
Het ging een beetje zo; een dag knallen (nesteldrang). Rest van de week niks kunnen. En weer opnieuw. Er was geen balans in mijn energie.

Ik vond het te warm die zomer, ik kwam niet meer buiten. Ik kon sowieso al niet meer ver lopen. Een straal van een langzame 5 minuten om het huis was mijn max. Mijn rug kon het niet en onder andere daardoor voelde ik me heel ongezellig. Daardoor raakte ik best wel geïsoleerd. Ik vond dat heel moeilijk. Aan de ene kant wilde ik graag afspreken met vrienden en familie maar anderzijds vond ik het te zwaar. Het kostte me teveel energie. En iedereen had goedbedoeld advies waar ik me eigenlijk alleen maar slechter van ging voelen.

Ik wilde het bed absoluut niet op klossen of bierkratten want ik had nachtmerries over één specifiek iets en dat kon dan onder mijn bed liggen. Kinderachtig misschien maar ik was er oprecht verschrikkelijk bang voor. Tranen, alles. We sliepen met het ganglicht aan. ‘s Nachts moest ik inmiddels elk uur plassen. Ik sliep niet alleen slecht door de nachtmerries en het steeds wakker worden van mijn volle blaas, ik kreeg ook onmogelijke kuitkrampen en pijn in mijn lijf van het op mijn zij liggen.

Ik werd ontzettend vergeetachtig. En kon geen fijne houding vinden om mijn lijf te laten ontspannen. Ik had veel rare dromen en vooral nachtmerries.

Alle BH’s zaten kut omdat ik heel breed was geworden. Ik kon niet lang staan want ik had veel rug/heup/bekken pijn. Koken deed ik niet meer want zo lang kon ik niet staan. Mentaal vond ik het zwaar omdat ik heel afhankelijk was van anderen omdat ik dingen wilde die ik niet kon. Hulp vragen is ook iets wat ik nog moest leren. Ik heb het mezelf daardoor heel moeilijk gemaakt.

Jip zakte steeds verder in m’n bekken maar werd ook steeds groter dus m’n ribben bleven pijnlijk. Die waren beurs. Oja, ik had ook urineverlies bij niezen, hoesten of lachen.

Ookal heb ik elke dag trouw gesmeerd met sheaboter, toch kreeg ik de laatste paar weken striae op mijn buik. Jammer, maar niet erg. Het jeukte echt ontzettend.

Bijzonder dat je hier zo weinig over hoort terwijl dit allemaal normaal is. Heel fijn dat de meeste klachten weggaan zodra je bent bevallen.