Een baby bij moeder aan de borst. Zij kijkt dan liefdevol naar haar kind en haar kind is rustig en drinkt krachtig. Het lijkt moeiteloos en prachtig. Alsof moeder en baby er niets voor hoeven te doen behalve er te zijn. Zo stelde ik het mij voor. Borstvoeding.

Bij mij begon het anders. “Oh ik zie het al, je hebt vlakke tepels, morgen neem ik een tepelhoedje voor je mee” Een van de eerste dingen die de kraamhulp tegen mij zei. Ik had geen idee wat mijn tepels dan anders maakte dan andere tepels. Blijkbaar waren ze vlak en had ik een hulpmiddel nodig. Het maakte me onzeker maar ik wachtte af. Ik dacht dat tepelhoedjes er waren voor als je kloven had en zelfs die had ik toen niet kunnen omschrijven. Al die onbekende termen krijgen betekenis in de loop der tijd.

Ik had dus geen idee hoe tepelhoedjes eruit zagen of waarvoor ze precies waren. De volgende dag haalde ze het ding tevoorschijn. Een doorzichtig siliconen hoedje dat je tepel en tepelhof bedekt met een paar gaatjes op de plek van je tepel. Rare dingen maar blijkbaar vet handig. Jip kon nu makkelijker aanhappen dan zonder het ding en ik zag de melk erin stromen. Zo kon ik ook zien dat Jip iets binnen kreeg. Zonder tepelhoedje is dat deel onzichtbaar.

Tepelhoedje in gebruik

Net toen ik het gedoe zat begon te worden van het schoonmaken voor en na de borstvoeding, het voorzichtig aanhappen, per ongeluk loslaten waardoor melk verspild werd, kwam ik erachter dat je ook met vlakke tepels zonder een tepelhoedje kunt voeden. Dat moet getraind worden maar daar krijg je uiteindelijk gemak voor terug. Het was lastig en pijnlijk. Maar het werkte en Jip kon inmiddels krachtig drinken. Het lukte!